Chlamydioza – co to jest i jak wygląda leczenie?

Chlamydioza to jedna z chorób przenoszonych drogą płciową i określa się ją jako najczęściej występującą w tej grupie dolegliwości. Wywoływana jest przez tlenową bakterię Chlamydia trachomatis.

Trudno mówić o konkretnych liczbach w odniesieniu do zachorowań, ponieważ chlamydioza jest chorobą, w przebiegu której ponad 50% zakażonych nie odczuwa żadnych objawów. Oficjalne dane GIS za 2020 rok wskazują, że największa liczba zakażeń dotyczyła mężczyzn w wieku 20-39 oraz kobiet 20-29 lat*. Dowiedz się więcej na temat objawów, diagnostyki i leczenia chlamydii.

Drogi zakażenia chlamydią

Bakteria przenoszona jest przez kontakty seksualne – zarówno dopochwowe, analne, jak i oralne. Warto podkreślić, że do zakażenia może dojść nawet w przypadku braku kontaktu z nasieniem lub śluzem pochwowym. Bakteria Chlamydia trachomatis może zostać przeniesiona także z zakażonej matki na dziecko w czasie porodu. U noworodka może spowodować zapalenie spojówek lub zapalenie płuc.

Wśród głównych czynników ryzyka zakażenia bakterią Chlamydia trachomatis wymienia się częstą zmianę partnerów seksualnych oraz niestosowanie prezerwatyw.

Chlamydia – najczęstsze objawy

Okazuje się, że wiele przypadków chlamydiozy pozostaje niewykrytych z powodu braku swoistych objawów, a także częstego bezobjawowego przebiegu zakażenia. Istnieje jednak grupa symptomów chlamydiozy, które mogą świadczyć o wystąpieniu choroby. Warto podkreślić, że wiele z nich może wystąpić dopiero po upływie kilku tygodni od momentu zakażenia. Oto najczęstsze z objawów chlamydiozy:

• • uczucie dyskomfortu, bólu lub pieczenia podczas oddawania moczu;

• • uczucie parcia na pęcherz;

• • objawy skórne w postaci zmian grudkowo-krostkowych;

• • u mężczyzn: ból lub zapalenie jąder/najądrzy oraz biała, wodnista wydzielina z prącia;

• • u kobiet: krwawienia międzymiesiączkowe, obecność ropnej wydzieliny w ujściu cewki moczowej, zapalenie przydatków, które może prowadzić do zwłóknienia jajowodów, jednej z przyczyn bezpłodności kobiet;

• • zakażenie może dotyczyć również odbytu, gardła czy spojówek i przebiegać z zaczerwienieniem, wysiękiem lub bólem.

Diagnostyka chlamydiozy

Z powodu braku objawów diagnostyka chlamydiozy nie należy do najłatwiejszych. Lekarz może podejrzewać zakażenie na podstawie przeprowadzonego wywiadu i informacji o występujących objawach. Jednak nie są one na tyle charakterystyczne, by na ich podstawie jednoznacznie potwierdzić lub wykluczyć obecność bakterii Chlamydia trachomatis. W celu postawienia prawidłowej diagnozy niezbędne jest wykonanie testów w kierunku chlamydii – leczenie (jak długo trwa, jakie środki farmakologiczne należy zastosować) zależy głównie od gatunku bakterii, która wywołała schorzenie.

Materiałem do badania jest wymaz z cewki moczowej poranna próbka moczu, wymaz z kanału szyjki macicy lub przedsionka pochwy. Może to być także próbka pobrana z gardła lub odbytnicy (w przypadku stosunków oralnych i analnych) w zależności od lokalizacji zakażenia. W przypadku zakażeń okołoporodowych badanym materiałem będzie wymaz ze spojówek oka noworodka.

Pobrana próbka poddawana jest testom antygenowym, które mają potwierdzić lub wykluczyć obecność bakterii. Jeśli podejrzewasz zakażenie Chlamydia trachomatis, zapraszamy do naszej Poradni. Wykonamy badania przesiewowe, a w przypadku pozytywnych wyników lekarz zaordynuje leczenie chlamydii.

Jak leczyć chlamydię? Jak długo unikać kontaktów seksualnych?

Kolejną ważną kwestią jest to, czy chlamydia jest uleczalna. Leczenie chlamydiozy polega na zastosowaniu antybiotykoterapii. Niektóre szczepy bakterii wykazują dużą wrażliwość na działanie leków, a inne okazują się na nie oporne. Z tego względu nie można jednoznacznie określić, że chlamydioza jest chorobą łatwą do wyleczenia.

W terapii chlamydii wysoką skutecznością odznaczają się antybiotyki doustne tj. azytromycyna, doksycyklina, erytromycyna, klindamycyna i ryfampicyna. O rodzaju zastosowanego leku decyduje lekarz na podstawie uzyskanych wyników testów laboratoryjnych.

Warto podkreślić, że w przypadku uzyskania dodatniego wyniku testu należy powiadomić o tym fakcie partnerów seksualnych. Ważne, aby do momentu zakończenia leczenia nie podejmować kontaktów seksualnych, by uniknąć dalszych zakażeń. Ponadto przebycie choroby nie daje odporności na przyszłość, dlatego zaleca się stosowanie wszelkich środków ostrożności.

Powikłania chlamydiozy

Nieleczona chlamydioza może prowadzić do poważnych skutków zdrowotnych. Z uwagi na częsty bezobjawowy przebieg, dopiero w momencie wystąpienia powikłań dochodzi do postawienia prawidłowej diagnozy. W grupie najczęstszych powikłań chlamydii znajdą się:

• • zapalenie jajowodów;

• • zapalenie miednicy mniejszej;

• • cysty;

• • nadżerki szyjki macicy;

• • zapalenie gruczołu krokowego;

• • wyższe ryzyko zachorowania m.in. na HIV lub rzeżączkę;

• • niepłodność;

• • zapalenie stawów;

• • przewlekłe zapalenie spojówek;

• • spadek odporności;

• • schorzenia naczyń krwionośnych;

• • chroniczne zapalenie gardła.

Jak uchronić się przed zakażeniem Chlamydia trachomatis?

Podstawą będzie stosowanie środków bezpieczeństwa, czyli unikanie przygodnych stosunków seksualnych, ograniczenie liczby partnerów seksualnych oraz używanie prezerwatywy przez mężczyzn. Istotne okazuje się regularne wykonywanie badań przesiewowych – głównie jeśli mamy świadomość, że występują u nas główne czynniki ryzyka zakażenia (np. chlamydia pneumoniae), leczenie i diagnostyka powinny zostać wdrożone niezwłocznie.

Chlamydia – leczenie. Jak długo trwa?

To, jak długo leczy się chlamydię, zależy od czynnika wywołującego i postaci choroby. Zazwyczaj będzie to okres od 7 dni w przypadku zakażenia Chlamydia trachomatis i około 4 tygodni u pacjentów z ornitozą lub zakażonych Chlamydia pneumoniae.

PrEP czyli przedekspozycyjna profilaktyka zakażenia HIV (Pre-exposure Prophylaxis – PrEP)

Czym jest PrEP?

Profilaktyka przedekspozycyjna polega na przyjmowaniu leków, które mogą uchronić przed zakażeniem HIV. Leki te stosuje się zanim dojdzie do narażenia na zakażenie (przed seksem) oraz przez jakiś czas po ekspozycji. PrEP polega na przyjmowaniu raz dziennie jednej tabletki zawierającej dwa leki przeciw HIV.

Dlaczego warto stosować PrEP?

Epidemia HIV w Polsce i na świecie wzrasta i dotyczy głównie mężczyzn mających kontakty seksualne z mężczyznami (MSM). Każdego roku notuje się w Polsce prawie 1000 nowych zakażeń wśród MSM i około 500 w pozostałych grupach.

Czy PrEP to szczepionka?

Nie. PrEP działa inaczej niż szczepionka. Szczepionka ma za zadanie „nauczyć” układ odpornościowy rozpoznawania i zwalczania zakażenia przez wiele lat. Natomiast PrEP działa tylko wtedy, gdy przyjmie się tabletki przed i po seksie. Gdy nie stosuje się tabletek, ochrony przed zakażeniem nie ma.

Co stosuje się podczas PrEP?

W licznych badaniach klinicznych wykazano skuteczność tenofowiru i emtrycytabiny połączonych w jednej tabletce. Leki te blokują ważne etapy w cyklu kopiowania się wirusa i utrudniają zakażenie. Przyjmowane zgodnie z zaleceniami, poprzez obecność we krwi i w innych tkankach, dość skutecznie zapobiegają wniknięciu wirusa do organizmu i rozwojowi zakażenia przewlekłego. Nieregularne ich przyjmowanie prowadzi do uzyskania zbyt małego stężenia (ilości) leku w organizmie, co może nie zapobiec zakażeniu HIV. Dlatego tak ważne jest przyjmowanie tabletek regularnie 1x dziennie w stałych odstępach. Istnieje również możliwość przyjmowania tych leków doraźnie (w sumie 4 tabletki: 2 tabletki 2-12h przed stosunkiem, 1 tabl. 24h po stosunku i 1 tabl. 48h po stosunku), co daje podobny stopień ochrony przed zakażeniem HIV podczas kontaktów analnych jak przyjmowanie codzienne. Tego typu „doraźne” dawkowanie badano wyłącznie wśród MSM.

Czy PrEP to coś dla mnie?

PrEP nie jest metodą dla każdego. PrEP zalecany jest osobom, u których występuje bardzo duże ryzyko zakażenia HIV np. w związku z nieużywaniem prezerwatywy podczas stosunku z osobą zakażoną HIV. Ponadto PrEP należy rozważyć nawet jeśli nie wie Pan/i czy partner jest zakażony HIV, ale wie Pan/i, że używa on narkotyków lub współżyje z innymi osobami, a także jeśli niedawno rozpoznawano u Pana/i zakażenie przenoszone drogą płciową (m.in. kiła, rzeżączka, chlamydioza).

PrEP może również stanowić dodatkowe zabezpieczenie w okresie prób zajścia w ciążę z partnerem zakażonym HIV.

Jak skuteczny jest PrEP?

Skuteczność i bezpieczeństwo PrEP oceniano w kilku dużych badaniach klinicznych wśród mężczyzn mających kontakty seksualne z mężczyznami, mężczyzn mających kontakty seksualne z kobietami i kobiet mających kontakty seksualne z mężczyznami. Wszystkie osoby w tych badaniach na początku badano w kierunku zakażenia HIV, a następnie zalecano przyjmowanie jednej tabletki tenofowiru z emtrycytabiną raz dziennie. Ponadto uczestnicy badań otrzymywali szerokie poradnictwo w zakresie zasad bezpieczniejszego seksu, regularnie wykonywano im badania w kierunku innych zakażeń przenoszonych drogą płciową, a także otrzymywali regularnie zapas prezerwatyw.

Prowadzono również dwa badania randomizowane wśród MSM, podczas którego leki przyjmowane były nie codziennie, ale doraźnie przed planowanym kontaktem seksualnym. W ramach tych badań, na 2-24h przed stosunkiem pacjent przyjmował 2 tabl. PrEP, a następnie po 1 tabletce 24h i 48h po pierwszej dawce. Pozostałe elementy badania były takie same.

W przypadku MSM ryzyko spadało o 44% w porównaniu z grupą przyjmującą placebo. Wartość

44% to średnia dla wszystkich uczestników badania, zarówno tych, którzy przyjmowali lek regularnie jak i
tych, którzy przyjmowali go bardzo nieregularnie lub nie przyjmowali go wcale. W grupie osób deklarujących przyjęcie większości dawek PrEP ryzyko spadało o 72%, a niekiedy nawet o 96%.

W przypadku par hetero, w których jedna osoba była zakażona HIV i nieleczona, stosowanie PrEP zmniejszało ryzyko zakażenia o 75%. W przypadku osób deklarujących przyjęcie większości dawek leku, ryzyko spadało o 90%.

W innym z badań dla przyjmujących PrEP mężczyzn i kobiet (nie będących w związkach) ryzyko zakażenia HIV zmniejszało się o 62% i o 85% w przypadku przyjęcia większości dawek leku. Natomiast w innym z badań ochronne stężenie leku we krwi stwierdzono jedynie u mniej niż 26% kobiet, co ostatecznie wyjaśniono faktem nieprzyjmowania tabletek przez większość kobiet w nim uczestniczących. Kobiety te nie były zatem w żadnym stopniu chronione przed zakażeniem HIV.

Obecnie najnowsze dane jednoznacznie wskazują, że prawidłowe przyjęcie wszystkich dawek PrEP zmniejsza ryzyko zakażenia HIV o ponad 99%.

Czy PrEP jest bezpieczny?

Podczas badań klinicznych oceniano również bezpieczeństwo PrEP. U części pacjentów opisywano wczesne działania niepożądane w postaci nudności i utraty apetytu, które ustępowały po miesiącu. Niektóre osoby skarżyły się również na ból głowy o niewielkim nasileniu. Nie stwierdzono poważnych działań niepożądanych.

W razie wystąpienia wymienionych wyżej działań niepożądanych, innych powikłań lub ich przewlekłego utrzymywania się, należy zgłosić ten fakt swojemu lekarzowi prowadzącemu.

Jak można rozpocząć PrEP?

PrEP można uzyskać, m.in., w Poradni Specjalistycznej Chmielna Express. Jeżeli razem z lekarzem prowadzącym uzna Pan/i, że stosowanie PrEP może istotnie przyczynić się do zmniejszenia ryzyka zakażenia HIV, konieczna będzie wizyta wstępna, podczas której przeprowadzone zostaną badania ogólne, a także badania krwi w kierunku zakażenia HIV i innych zakażeń przenoszonych drogą płciową. Podczas badań krwi oceniona zostanie również wydolność nerek i wątroby. Jeśli wyniki wskażą, że PrEP będzie w Pana/i przypadku bezpieczny i korzystny z punktu widzenia profilaktyki HIV, lekarz może rozpocząć ten rodzaj profilaktyki i przepisać receptę na lek. Przyjmowanie PrEP będzie wiązało się z regularnymi wizytami i kontrolami lekarskimi. Obejmować one będą również poradnictwo w zakresie bezpieczniejszych metod współżycia, regularne badania w kierunku zakażenia HIV, jak i monitorowanie działań niepożądanych przyjmowanego leku. Leki należy przyjmować regularnie (codziennie o stałej godzinie w przypadku PrEP ciągłego lub w określonych godzinach przed i po stosunku w przypadku PrEP doraźnego). Lekarz prowadzący PrEP udzieli wszelkiego wsparcia w zakresie sposobów ułatwiających regularne przyjmowanie leków.

W razie problemów z regularnym przyjmowaniem leków lub pomijaniu niektórych dawek, sytuację tę należy zgłosić lekarzowi.

Czy podczas stosowania PrEP można zrezygnować z używania prezerwatyw podczas seksu?

Z używania prezerwatyw nie należy rezygnować nawet podczas stosowania PrEP. Codzienne jak i doraźne (zgodnie z zaleconym schematem) stosowanie PrEP znacząco zmniejsza ryzyko zakażenia HIV, ale nie w 100%. Natomiast prezerwatywy zabezpieczają przed zakażeniem HIV, jeśli są używane prawidłowo i podczas każdego rodzaju seksu. Nie dają 100% gwarancji uniknięcia zakażenia HIV, gdy pękną, zsuną się podczas seksu lub nie będą używane prawidłowo. Ponadto leki stosowanie w PrEP nie chronią przed innymi zakażeniami przenoszonymi drogą płciową. Natomiast prezerwatywa chroni. Największe korzyści i największą ochronę przed zakażeniem HIV i innymi zakażeniami przenoszonymi drogą płciową (m.in. kiła rzeżączka, chlamydioza) można osiągnąć regularnie przyjmując PrEP i używając prezerwatyw.

Jak długo należy stosować PrEP?

Zagadnienie to powinien Pan/i przedyskutować ze swoim lekarzem. Istnieje kilka powodów, dla których pacjenci przerywają PrEP. Jednym z nich jest spadek ryzyka zakażenia HIV w związku ze zmianami w trybie życia. Jeżeli nie chce Pan/i przyjmować tabletek lub zbyt często o nich Pan/i zapomina, istnieje możliwość opracowania z lekarzem innych sposobów ochrony przez zakażeniem HIV. Inną przyczyną zakończenia PrEP mogą być działania niepożądane utrudniające codzienne funkcjonowanie lub pogorszenie wyników badań krwi. W tych przypadkach lekarz będzie musiał przerwać PrEP.

Kto płaci za PrEP?
Obecnie w Polsce nie istnieje ustawa refundacyjna ani program profilaktyczny gwarantujący bezpłatny dostęp do PrEP. Koszty leku, koszty badań, koszty wizyt ponosi pacjent.

opracowano na podstawie: Zasady opieki nad osobami zakażonymi HIV – zalecenia PTN AIDS 2023;
CDC PrEP Resources: https://www.cdc.gov/hiv/risk/prep/index.html; WHO implementation tool
for pre-exposure prophylaxis (PrEP) of HIV infection – WHO 2022; EACS Guidelines version 11.1 – 2022

Na świecie żyje 37 700 000 osób z HIV/AIDS, z czego niemal 20 000 chorych mieszka w Polsce. Bez wątpienia zatem nie można mówić o tej chorobie w kontekście wyłącznie krajów Trzeciego Świata, lecz uświadomić sobie, że może ona dotyczyć także mieszkańców państwo cywilizowanych. Jakie są objawy AIDS/HIV? Co wywołuje zakażenie? Jak jest leczone i jakie są rokowania dla pacjentów?

Co to jest HIV?

HIV to ludzki wirus niedoboru odporności (ang. Human Immunodeficiency Virus), który uszkadza komórki układu odpornościowego (immunologicznego). Nieleczony prowadzi do AIDS. Zakażenie wykryte odpowiednio wcześnie można kontrolować dzięki lekom antyretrowirusowym, które skutecznie zapobiegają rozwojowi choroby. Co ważne, osoba która jest skutecznie leczona, tj. ma niewykrywalny poziom wirusa we krwi (niewykrywalną wiremię) nie zakaża!

Drogi zakażenia HIV

W codziennych warunkach zakaźne są:

• krew;
• sperma;
• preejakulat (wydzielina z cewki moczowej pojawiająca się w chwili podniecenia);
• śluz pochwowy;
• mleko kobiety.

Aby doszło do zakażenia muszą się one dostać albo na świeżą ranę, albo na błony śluzowe (powieki, jama ustna, nos, pochwa, odbyt, cewka moczowa). Nieuszkodzona skóra zabezpiecza przed zakażeniem. W kontaktach seksualnych przed zakażeniem chronią: prezerwatywa, chusteczki lateksowe, rękawiczki oraz PrEP (przedekspozycyjna profilaktyka zakażenia HIV).

Kto jest narażony na zakażenie HIV?

W grupie ryzyka znajdują się osoby podejmujące kontakt seksualny z osobami, które nie wiedzą, czy są zakażone HIV. Niebezpieczne jest także odbywanie kontaktu seksualnego bez zastosowania prezerwatywy z osobą zakażoną. Ryzyko wzrasta w grupie osób, które miały wielu partnerów seksualnych. Do zakażenia może dojść także podczas seksu oralnego.

Zakażenie HIV jest możliwe poprzez:

• niezabezpieczone prezerwatywą kontakty seksualne;
• przyjmowanie narkotyków z zastosowaniem strzykawki i igły;
• korzystanie z igły, której już wcześniej używała inna osoba;
• kontakt z niesterylnymi urządzeniami podczas zabiegów medycznych;
• kontakt z cudzą krwią.

Kiedy HIV nie jest zakaźny?

Warto mieć świadomość, że codzienne kontakty, tj. wspólne mieszkanie, praca, korzystanie z tych samych przyborów kuchennych czy z tej samej łazienki, nie stanowią zagrożenia zakażeniem HIV. Do zakażenia nie dochodzi także poprzez uścisk dłoni, pływanie w basenie, kaszel i kichanie. Materiałem zakaźnym nie są: mocz, kał, pot, łzy, ślina i wymiociny.

Również osoby skutecznie leczone (przyjmujące leki antyretrowirusowe), o niewykrywalnej, bądź bardzo niskiej wiremii – poniżej 200 kopii/ ml³ krwi, uznawane są za niezakażające.

Jak przebiega zakażenie HIV?

W pierwszym etapie zakażenia, podczas tzw. infekcji pierwotnej występują wymienione już wcześniej objawy. Po ich ustąpieniu nadchodzi druga faza choroby, która najczęściej jest bezobjawowa i może trwać nawet 10 lat! W tym okresie zazwyczaj nie występują żadne objawy, które mogłyby świadczyć o obecności wirusa. Ponadto wykonywane podstawowe badania laboratoryjne (np. podczas badań okresowych) nie wykazują żadnych nieprawidłowości.

Po kilkuletniej fazie utajenia choroby następuje faza objawowa, w przebiegu której mogą wystąpić różne dolegliwości spowodowane obecnością wirusa i upośledzeniem funkcji układu odpornościowego. W związku z brakiem specyficznych objawów trudno na tym etapie wykryć obecność HIV. Jeśli nie dojdzie do postawienia diagnozy i wprowadzenia ukierunkowanej terapii, zakażenie przechodzi w kolejną fazę, czyli AIDS.

AIDS czym jest?

AIDS to końcowy etap zakażenia HIV. Pełna nazwa AIDS to zespół nabytego niedoboru odporności (ang. Acquired Immunodeficiency Syndrome). Wiąże się z ciągłym zmniejszaniem stężenia limfocytów, w wyniku czego może dojść do rozwoju chorób związanych z niedoborem odporności oraz nowotworów. Nieleczony AIDS prowadzi do zgonu.

Objawy AIDS

Zakażenie HIV przebiega w kilku etapach, z których każdy charakteryzuje się różnymi objawami. AIDS rozwija się stopniowo, począwszy od:

• Początki objawów AIDS – przewlekłe zmęczenie, utrata masy ciała, nocne poty, częste infekcje (np. zapalenie płuc, grzybica, gruźlica), a także choroby nowotworowe.
• Pełnoobjawowe AIDS – w zaawansowanym stadium choroby układ odpornościowy jest tak osłabiony, że organizm nie jest w stanie bronić się przed patogenami, które normalnie nie stanowią zagrożenia. 

Test na HIV

Jedynym sposobem potwierdzenia bądź wykluczenia zakażenia jest wykonanie testu wykrywającego przeciwciała anty-HIV lub białko p24 wirusa. W razie wyniku dodatniego należy go zweryfikować testem potwierdzenia (np. Western Blot, PCR). Zakażenie można wykluczyć po 6 tygodniach od ryzykownej sytuacji (w przypadku testów laboratoryjnych, IV generacji). Stosując test szybkie, tzw. rapid test (testy III generacji) możemy wykluczyć zakażenie po upływie 12 tygodni od ekspozycji.

Zaleca się także wykonanie testu na HIV przez kobiety planujące ciążę oraz spodziewające się dziecka. Warto dodać, że badanie można wykonać anonimowo i bezpłatnie w tzw. Punktach Konsultacyjno- Diagnostycznych. Lista dostępnych w Polsce punktów znajduje się pod adresem: aids.gov.pl/pkd

Test na HIV wykonasz między innymi w naszej placówce.

Leczenie HIV

Leczenie osób żyjących z HIV w Polsce jest finansowane w 100% przez Ministerstwo Zdrowia i dostępne dla każdego pacjenta. Leczenie antyretrowirusowe nie tylko umożliwia zablokowanie namnażania wirusa, lecz także zdecydowanie wydłuża i poprawia jakość życia. Im wcześniej zakażenie zostanie wykryte, tym prostsze będzie jego leczenie i obarczone mniejszą liczbą powikłań. Celem leczenia jest także obniżenie zakaźności osoby zakażonej wirusem HIV, a co za tym idzie – wyeliminowanie ryzyka zakażenia partnera_ki.

Kiła – co to jest?

Kiła jest zakażeniem przenoszonym przez kontakty seksualne zarówno analne, oralne jak i dopochwowe, a nawet przez kontakt ze skórą ze zmianami chorobowymi. Kiła należy do grupy chorób najczęściej przenoszonych drogą płciową i ma charakter przewlekły. Warto pamiętać o tym, że może ona wielokrotnie zwiększać ryzyko zakażenia HIV.

Jak można zakazić się kiłą?

Zdecydowanie najczęstszą drogą przenoszenia krętka są kontakty seksualne z osobą zakażoną. Bakterie mogą wniknąć do organizmu przez uszkodzoną skórę, poprzez krew, łożysko i błony śluzowe. Okazuje się, że zdecydowanie rzadszą, ale również możliwą drogą zakażenia jest pocałunek z osobą zakażoną lub kontakt z wydzieliną, w której obecne są krętki.

W zasadzie główną przyczyną jest podejmowanie aktywności seksualnej z różnymi partnerami, bez zastosowania odpowiedniego zabezpieczenia w postaci prezerwatywy – również w przypadku stosunków oralnych, jak i analnych.

Diagnostyka kiły

W wielu przypadkach kiła może przechodzić bezobjawowo lub stopniowo zanikać, pomimo, że infekcja się utrzymuje. Wiele osób, z tego powodu nie wie, że choruje, a przez to, że nie są leczone zakażają swoich partnerów. Wczesne postawienie diagnozy odgrywa rolę w procesie leczenia, ponieważ odpowiednio wcześnie wykrytą kiłę można wyleczyć z powodzeniem.

W diagnostyce stosuje się testy laboratoryjne (badania przesiewowe), dzięki którym możliwe jest wykrycie przeciwciał skierowanych przeciwko antygenom bakterii wywołujących kiłę. Badanym materiałem jest krew. Przeciwciała są w niej obecne po upływie około 5-6 tygodni od momentu zakażenia. Jeżeli wykonuje się badanie przed upływem tego czasu, możemy mieć do czynienia z wynikiem fałszywie ujemnym, gdyż antygeny jeszcze nie pojawiły się we krwi.

Nasza fundacja zapewnia darmowe badanie na kiłę w Warszawie.

Leczenie kiły

Odpowiednio wczesna prawidłowa diagnoza stanowi podstawę do podjęcia ukierunkowanego leczenia. Najlepsze efekty uzyskuje się kiedy terapia zostanie wprowadzona we wczesnym stadium choroby. Na podstawie badań laboratoryjnych (tzw. testów potwierdzenia, wykonywanych, gdy wynik testu przesiewowego jest dodatni lub gdy wcześniej chorowaliśmy już na kiłę) lekarz dobierze odpowiednią antybiotykoterapię. Niestety, jeśli kiła przejdzie w późniejsze fazy rozwoju, jej wyleczenie może okazać się niemożliwe. Z tego względu warto zdecydować się na przeprowadzenie badań przesiewowych i uchronić się przed skutkami zdrowotnymi, jakie niesie za sobą zakażenie kiłą. W leczeniu kiły najczęściej wykorzystywanymi antybiotykami są: debecylina, penicylina, tetracyklina, doksycyklina i erytromycyna.

Jeśli podejrzewasz zakażenie kiłą powinieneś wykonać badania przesiewowe. W przypadku pozytywnych wyników należy umówić konsultację u specjalisty w dziedzinie wenerologii (dermatolog). Ważne jest, aby powiadomić swoich partnerów seksualnych o infekcji oraz powstrzymać się od uprawiania seksu do czasu wyleczenia choroby.

Zarówno nieleczona, jak i nieprawidłowo leczona kiła może po wielu latach powodować poważne zaburzenia ruchowe, umysłowe, problemy ze strony narządu wzroku oraz serca.

Kiła wrodzona – co warto o niej wiedzieć?

Rutynowemu badaniu na obecność krętków kiły powinny poddać się kobiety w ciąży, ponieważ dla krętków kiły łożysko nie stanowi skutecznej bariery. Jeśli nie zostanie podjęte leczenie, może dojść do poronienia. Pierwsze objawy skórne kiły mogą wystąpić od trzeciego tygodnia życia dziecka. Kiła wrodzona należy do chorób wielonarządowych, a zmiany mogą dotknąć m.in. stawów i kości. Inne rodzaje kiły wrodzonej mogą ujawnić się po upływie drugiego, a nawet piątego roku życia dziecka. Może powodować upośledzenie funkcjonowania układu nerwowego, narządu wzroku oraz słuchu.

Jak uchronić się przed kiłą?

Podstawowym działaniem będzie zachowanie odpowiednich środków ostrożności. Przede wszystkim chodzi o ograniczenie liczby partnerów seksualnych, unikanie przygodnych kontaktów seksualnych i stosowanie prezerwatywy przez mężczyzn. Nie bez znaczenia pozostaje także zachowanie higieny narządów płciowych po stosunku. Biorąc pod uwagę inne możliwe drogi zakażenia kiłą, należy zwrócić uwagę na ostrożność personelu medycznego w czasie wykonywania badań laboratoryjnych.